நியாயமான கோபம் எப்போது தார்மீகக் கடமையாகிறது?

நம் நினைவிலிருந்து ஒருபோதும் அழியக்கூடாத சில காட்சிகள் இருக்கின்றன. அவை தார்மீகப் பொறுப்புணர்வையும், ஆன்மீக மனவலிமையையும் கோரி நிற்கின்றன.

காயமடைந்த, கொல்லப்பட்ட அல்லது பசி பட்டினியால் துடிதுடித்து மடிந்த தங்கள் குழந்தைகளின் உடல்களைக் கைகளில் ஏந்தியிருக்கும் ஃபலஸ்தீனத் தாய்மார்கள் மற்றும் தந்தையர்களின் அந்தத் துயரக் காட்சி… மருத்துவப் பணியாளர்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகளின் மீதான கொடூரமான குண்டுவீச்சுகள்… திட்டமிட்டே மறுக்கப்படும் உணவும் மனிதாபிமான உதவிகளும்.. இரக்கமே இல்லாமல் பச்சைக் குழந்தைகள் சுட்டுக் கொல்லப்படுவது… ஒட்டுமொத்த மக்கள் சமூகமும் நாளுக்கு நாள் திட்டமிட்ட முறையில் இழிவுபடுத்தப்படுவதை தாங்கிக்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தப்படுவது… நம் நினைவில் இருந்து ஒருபோதும் அழியக் கூடாத காட்சிகள் இவை.

இவை போரினால் எதிர்பாராமல் நடந்த விபத்துகள் அல்ல. குடியேற்றவாத காலனியாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தவும் இயல்பாக்கவும், தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத நிலங்களின் மீதான ஆக்கிரமிப்பைத் தொடரவும், மனித மனசாட்சி அனைத்தையும் எள்ளி நகையாடும் ஒரு கொடூரமான நிறவெறி/இனவெறி கட்டமைப்பை நடைமுறைப்படுத்தவும் திட்டமிட்டு வகுக்கப்பட்ட ஒரு உத்தியின் ஒரு பகுதியே ஆகும்.

இத்தகைய காலக்கட்டத்தில், கோபம் ஒரு பலவீனம் அல்லது குறைபாடு அல்ல—அது ஒரு அத்தியாவசியமான நற்பண்பாகும்.

கோபத்தைக் குறித்த பயம்

ஓர் ஒடுக்குமுறையாளனின் மிகப்பெரிய பயம் வெறுமனே ஆயுதங்களோ அல்லது அரசியல் அழுத்தங்களோ அல்ல; மாறாக, மிகவும் ஆழமான, விழிப்படைந்த, நீதியான ஒரு கோபத்தைக் கண்டுதான் அவர்கள் பெரிதும் பயப்படுகிறார்கள். அத்தகைய கோபத்தை அவ்வளவு எளிதாக அமைதிப்படுத்தவோ அல்லது நீர்த்துப்போகச் செய்யவோ முடியாது.

தொடர்ச்சியான ஒடுக்குமுறையின் நோக்கம் ஆதிக்கம் செலுத்துவது மட்டுமல்ல, மனிதர்களை சோர்வடையச் செய்வதும் ஆகும். ஆன்மாவை மரத்துப்போகச் செய்து, உறுதியைக் குலைத்து, ஒரு காலத்தில் எவை பெரும் ஆத்திரத்தைத் தூண்டினவோ, அதே அநீதிகளுக்கு எதிராக மனிதர்களை கண்டும் காணாமல் இருக்கச் செய்வதும் ஒடுக்குமுறையின் நோக்கமாகும்.

ஆனால், அதை நாம் ஒருபோதும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

இமாம் இப்னு தைமிய்யா இந்த நுண்ணறிவை மிகத் தெளிவான வார்த்தைகளில் விவரித்துள்ளார். “மனிதர்கள் கோபத்தின் விரட்டியடிக்கும் ஆற்றலால் மட்டுமே ஒடுக்குமுறையிலிருந்து தடுக்கப்படுகிறார்கள். அதன் மூலமே நீதியும் சமத்துவமும் நிலைநாட்டப்படுகின்றன” என்று அவர் கூறுகிறார்.¹

‘குவ்வா கதபிய்யா தஃபிய்யா’ — அதாவது நீதியான கோபத்தின் விரட்டியடிக்கும் ஆற்றல் — என்னும் இந்தக் கோட்பாடு, நீதியைப் பாதுகாக்கவும் கொடுங்கோன்மையை முறியடிக்கவும் தேவையான ஒரு தார்மீகப் பெருவிசையாகும். அது இல்லையென்றால், ஒடுக்குமுறை எந்தவொரு சவாலும் இன்றித் தொடரும்; நீதி நடைமுறை வாழ்வின் யதார்த்தமாக இல்லாமல், வெறும் தத்துவக் கோட்பாடாகவே சுருங்கிவிடும். அது இல்லையென்றால், கொடுங்கோலர்கள் எந்த எதிர்ப்புமின்றி ஆட்சி செய்வார்கள்.

இறைத்தூதரின் நெறிமுறைகளுடன் ஒத்திசைவு

‘கோபப்பட வேண்டாம் என்றுதானே இறைத்தூதர் (ஸல்) அறிவுரை வழங்கினார்கள்?’ என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பலாம். ஒரு மனிதர் இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து அறிவுரை கேட்ட ஒரு பிரபல நிகழ்வு இருக்கிறது. அதற்கு இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “கோபப்படாதீர்கள்” என்று பதிலளித்தார்கள். அந்த மனிதர் தன் கோரிக்கையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோதும், இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “கோபப்படாதீர்கள்” என்றே தொடர்ந்து பதிலளித்தார்கள்.²

முதல் பார்வையில், இது கோபத்திற்கான முரண் போல் தோன்றலாம். ஆனால் இறைத்தூதர் (ஸல்) கோபத்தை அதன் ஒட்டுமொத்த வடிவத்திலும் தடை செய்யவில்லை. மாறாக, ஒருவரது குணாதிசயத்தையே ஆக்கிரமித்து, அவரை அடிமைப்படுத்தும் கோபத்தைப் பற்றியே நபி (ஸல்) எச்சரித்தார்கள். அதாவது, புத்தியை மழுங்கடித்து, அநீதிக்கு வழிவகுக்கும் அல்லது விரக்தியாக மாறிவிடும் தன்னிச்சையான, சுயநலம் சார்ந்த கோபத்தையே அவர்கள் தடுத்தார்கள்.

“மல்யுத்தத்தில் பிறரை வீழ்த்துபவன் பலசாலி அல்ல; மாறாக, கோபத்தின் போது தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்துபவனே உண்மையான பலசாலி ஆவான்” என்று மற்றொரு பதிவில் இறைத்தூதர் (ஸல்) தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.³

கோபத்தை வேரறுக்காமல், அதைத் தன்வசப்படுத்தி ஆளுமை செய்வதற்குத்தான் இங்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.  திருக்குர்ஆனே அநீதிக்கும் வரம்பு மீறலுக்கும் எதிரான இறைவனின் கோபத்தை விவரிக்கிறது.⁴ மேலும், இறைவனின் புனிதங்கள் மீறப்பட்டபோது இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களும் நீதியான கோபத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.⁵ கோபம், அதன் சரியான வடிவத்தில் இருக்கும்போது, அது இயற்கையானது மட்டுமல்ல—மிக உன்னதமானதும் ஆகும்.

அது ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்தைக் கொண்ட கோபம், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட கோபம், இறைவனின் உலகளாவிய விதிகளோடு தன்னை ஒத்திசைத்துக் கொள்ளும் கோபம், மற்றும் இந்த உலகத்தின் அதிகாரச் சமன்பாடுகளை உணர்ந்து, நிதானமாகச் செயல்படும் ஒரு கோபமாகும்.

நேர்மையுடன் அநீதியை எதிர்த்தல்

நீதியான கோபம் என்பது கட்டுக்கடங்காததோ அல்லது தறிகெட்டதோ அல்ல. அது அளவிடப்பட்டதும் கொள்கை ரீதியானதுமாகும்.  இழிவுகளையும் தீமையின் இயல்பாக்கத்தையும் எதிர்க்கும் வல்லமை கொண்டது. அது தன்னைத் தரம் தாழ்த்திக் கொள்ளாமல், பிறர் இழிவுபடுத்துவதை எதிர்க்கிறது. அது கொடூரமாக மாறாமல், கொடூரத்தை எதிர்க்கிறது. அது ஒடுக்குமுறையை இயல்பானதாக ஏற்பதையோ அல்லது அதன் தொடர்ச்சிக்கு எதிராக மரத்துப் போவதையோ நிராகரிக்கிறது.

இந்த வடிவத்திலான கோபம் ஒரு தந்திரோபாய உத்தியாகும். அது கண்மூடித்தனமாக மோதலுக்குள் குதிக்காது, அதே நேரத்தில் நிரந்தரப் பின்வாங்கலையும் ஏற்காது. அது சரியான நேரத்தைப் புரிந்துகொள்கிறது. தன் ஆற்றலைச் சேமித்து வைக்கிறது. நீண்ட காலத்திற்கு நம்பிக்கையைத் தக்கவைக்கிறது. இறுதியாக, எதிர்ப்பு என்பது பல வடிவங்களை எடுக்கும் என்பதை அது அறிந்துள்ளது.

சில நேரங்களில், அந்த எதிர்ப்பு வெளிப்படையானதாகவும் சவாலானதாகவும் இருக்க வேண்டும். சில சூழ்நிலைகளிலும் இடங்களிலும் உம்மத்தின் சில பகுதியினரின் மீது முதிர்ச்சியற்ற மோதல்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படலாம். மற்ற நேரங்களில், நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நமது கோபம் அமைதியானதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அது கற்றல், ஒழுங்கமைத்தல், கல்வி புகட்டுதல் என முறையாக திட்டமிடப்பட்டதாகும். ஒரு மாணவருக்கு, இது எதிர்காலத் தலைமைக்கான அடித்தளமாகத் தன் படிப்பில் சிறந்து விளங்குவதைக் குறிக்கலாம். ஒரு பெற்றோருக்கு, தீமையையும் இழிவையும் ஒருபோதும் இயல்பானதாக ஏற்றுக்கொள்ளாத குழந்தைகளை வளர்ப்பதைக் குறிக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் கண்ணியத்திற்காகவும் நீதிக்காகவும் மேற்கொள்ளப்படும் நீண்ட, பொறுமையான போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஆண்டுகளைக் கடந்து தாக்குப் பிடிக்கக்கூடிய அளவுக்கு நெகிழ்ச்சியான, தனக்கான தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பொறுமையான, அது எழும்போது வெற்றி பெறுவதை உறுதிசெய்யும் அளவுக்கு விவேகமான ஒரு கோபத்தையே நாம் விரும்புகிறோம். அது மற்றொரு ஒடுக்குமுறையாளராக உருவெடுக்கக் கூடாது. எனவே, மிக கோபம் அல்ல, மாறாக உருமாறிப்போகும் கோபமே முக்கியமான ஆபத்தாகும்.

“யார் ஒருவர் கோபமூட்டப்பட்டும் கோபமடையவில்லையோ அவர் ஒரு கழுதை; யார் ஒருவரிடம் சமாதானம் கோரப்பட்டும் அதை மறுக்கிறாரோ அவர் ஒரு சைத்தான்” என்ற இமாம் ஷாஃபியின் ஞானமிக்க வார்த்தைகள் நமக்கு இதை நினைவூட்டுகின்றன.⁶

ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக எந்தக் கோபமும் கொள்ளாமல் இருப்பது ஒருவரது மனிதத்தன்மையைச் சரணடையச் செய்வதாகும். ஆனால் அதே நேரத்தில், நீதி நிலைநாட்டப்பட்ட பிறகும் சமாதானத்தை மறுப்பது கொடூரத்திற்குள் வீழ்வதாகும். கொள்கை ரீதியான எதிர்ப்பிற்கும், ஒருவருடைய சொந்த தார்மீக நேர்மையைப் பாதுகாப்பதற்கும் இடையில் ஒரு சமநிலை எட்டப்பட வேண்டும்.

மன்னிப்பும் கூட சரியான இடத்தில் வழங்கப்பட வேண்டும். தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டு, தொடர்ந்து தீங்கு விளைவிக்கும் ஒரு தீவிர ஒடுக்குமுறையாளரை மன்னிப்பது நற்பண்பல்ல. அது, இறையுணர்வு என்ற போர்வையில் தீமையை ஏற்றுக்கொள்வதும் கண்ணியத்தைச் சரணடையச் செய்வதுமாகும்.

நிறைவாக….

இந்தச் சோதனையான காலக்கட்டத்தில், வெறும் ஆத்திரத்தை மட்டும் கொண்டிருப்பது போதுமானதல்ல. முடிவில்லாமல் வந்துகொண்டே இருக்கும் செய்திகளின் ஊடாக, நம்முடைய ‘ஃபித்ரா’ (fitra)—அதாவது இறைவன் நமக்கு அளித்துள்ள திசைகாட்டியை —மழுங்கிப்போக நாம் அனுமதித்துவிடக் கூடாது. இந்த ஆத்திரம் நிலையான ஒன்றாக மாற்றப்பட வேண்டும். அது வெறும் எதிர்ப்பை மட்டுமல்லாமல், ஒரு மறுமலர்ச்சியையும் நோக்கியதாக அமைய வேண்டும்.

நமது இறையம்பிக்கையில் வேரூன்றிய, நமது நெறிமுறைகளால் வழிநடத்தப்படும், கண்ணியம் என்பது சிலருக்கு மட்டுமான சலுகை அல்ல, அது அனைவருக்கும் உரிய உரிமை என்பதை உறுதி செய்யும் ஒரு உலகத்தை நோக்கிய கோபமே நமக்குத் தேவை.

ஃபலஸ்தீனத்திற்கான நமது முயற்சிகள் மங்கிப்போகவோ அல்லது நமது ஆன்மாக்கள் செயலற்ற நிலைக்குச் செல்லும் அளவுக்குச் சோர்வடையவோ நாம் விட்டுவிடக் கூடாது. ஒடுக்குமுறையாளர்களின் மிகப்பெரிய பயத்தை நாம் நிஜமாக்கிக் காட்ட வேண்டும்.  நன்மைக்கான ஒரு சக்தியாக விளங்கும் நீதியான கோபத்தை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். அதுவே இந்த வாழ்வில் கண்ணியம், நீதி மற்றும் வெற்றிக்கான பாதையாகவும், மறுமையில் ஈடேற்றத்திற்கான வழியாகவும் அமையும்.

குறிப்புகள்:

1. இப்னு தைமிய்யா, மஜ்மு அல் ஃபதாவா, 15:435

2. ஸஹீஹ் புகாரி, எண்: 6116

3. ஸஹீஹ் புகாரி, எண்: 6114

4. உதாரணமாக, அல்லாஹ் கூறுகிறான்: “மேலும், ‘மூஸாவே! ஒரே வகையான உணவை எங்களால் தொடர்ந்து உண்ண முடியாது. எனவே, பூமி விளைவிக்கும் கீரைகள், வெள்ளரிக்காய், பூண்டு, பருப்பு வகைகள் மற்றும் வெங்காயம் ஆகியவற்றை எங்களுக்காக வெளிப்படுத்துமாறு உங்கள் இறைவனிடம் வேண்டுங்கள்’ என்று நீங்கள் கூறியதை நினைவுகூருங்கள். அதற்கு மூஸா, ‘சிறந்ததற்குப் பதிலாகத் தாழ்ந்ததை நீங்கள் மாற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா? ஏதேனும் ஒரு ஊருக்குச் செல்லுங்கள்; அங்கே நீங்கள் கேட்டவை அனைத்தும் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்’ என்று அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார். அல்லாஹ்வின் சான்றுகளை நிராகரித்ததாலும், இறைத்தூதர்களை அநியாயமாகக் கொன்றதாலும் அவர்கள் இழிவிற்கும் துயரத்திற்கும் ஆளானார்கள்; மேலும் அல்லாஹ்வின் கோபத்திற்கு உள்ளானார்கள். இது அவர்களின் கீழ்ப்படியாமைக்கும் வரம்பு மீறல்களுக்கும் உரிய தண்டனையாகும்” (குர்ஆன் 2:61). மேலும் அவன் கூறுகிறான்: “அல்லாஹ்வுடனான உடன்படிக்கை அல்லது மக்களுடனான ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றின் மூலம் பாதுகாப்பு பெற்றாலன்றி, அவர்கள் செல்லும் இடமெல்லாம் இழிவுக்கு ஆளாவார்கள். அல்லாஹ்வின் வசனங்களை நிராகரித்ததாலும், இறைத்தூதர்களை அநியாயமாகக் கொன்றதாலும் அவர்கள் அல்லாஹ்வின் கோபத்திற்கு ஆளாகி, துயரம் என்னும் முத்திரையைப் பெற்றனர். இது அவர்களின் கீழ்ப்படியாமைக்கும் வரம்பு மீறல்களுக்கும் உரிய தண்டனையாகும்” (குர்ஆன் 3:112).

5. உதாரணமாக, “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு இரண்டு விஷயங்களுக்கு இடையே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படும்போதெல்லாம், அவற்றில் பாவம் ஏதுமில்லாத பட்சத்தில் எளிதான ஒன்றையே தேர்ந்தெடுப்பார்கள். ஆனால் அதில் பாவம் ஏதேனும் இருந்தால், அதை நாடவே மாட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒருபோதும் தமக்காகப் பழிவாங்கியதில்லை; மாறாக, அல்லாஹ்வின் வரம்புகள் மீறப்படும்போது மட்டுமே பழிவாங்குவார்கள். அவ்வாறு பழிவாங்குவது அல்லாஹ்வுக்காகவே இருக்கும்.” ஸஹீஹ் புகாரி, எண்: 3560

6. இமாம் ஷாஃபி, ஹில்யத் அல் அவ்லியா, அபூ நுஅய்ம், 9:143

(Source: We won’t back down: When righteous anger becomes a moral duty, Dr. Hatem Al Haj, yaqeeninstitute.org)